EDEP YETİMİ..

 Yetim,  halk dilinde  küçük yaşlarda  anne ve babası vefat etmiş olan kişilere yetim diyoruz.  Ana baba şefkatinden yoksun küçük yaşlarda babasız kalanlara yetim denilir.Hz. Ali (R.A) a atfedilen bir şiirde :
          “ Yetim ana ve babasını kaybeden değil,
           Asıl yetim, ilim ve edepten  yoksun  olandır.”  Buyuruyor. 
    Bu söz,  gerçekten mana  yüklü ifade eden bir sözdür.  Evet, bir anlamda kişi ana ve baba yokluğunu hissedebiliyor.  Asıl burada mecazi anlamda söylenen bu söz, çok anlam ifade ediyor.  Edebi ve ilmi olmayan kişi, sahipsiz, değersiz, sevilmeyen, toplumda değeri olmayan  bir konumdadır. Edep yoksunu toplumda sahiplenmeyen bir kişi konumdadır.  Edep  ve ilmi olmayan  kişi sevilmiyor. Sayılmıyor.  toplumda değeri olmayan bir konumdadır.  Kişiyi değerli kılan ilmi,  kariyeri ve beraberinde edebi olandır.  Edep ve haya  kişiyi yüksek bir konuma getirir. İnsanlar arasında,  Allah katında değerli bir mevkide olur.
    İlimden , bilgiden, edepten yoksun  bir insan,  insani değerlerden yoksundur. Hayası ,  edebi olmayanın  dini de yoktur,  İşte asıl üzerinde düşünülmesi gereken husus budur.  Bu durum  bir yetim olma olayıdır. Yetimleştiren bir durumdur. Sevilmemek, sayılmamak en büyük eksikliktir.  Buna yetim demek yerinde olan bir olaydır.Asıl yetim, ilim ve edep  yoksunu olandır.  sözü bu anlamda söylenmiştir.  İlim ve edep manevi bir cevherdir.  kişiyi olgunlaştırır.  Kemale  erdirir.  Toplumda saygı ile sevgi ile, hürmetle anılır olur.  Parmakla gösterilir. her platformda , her ortamda değeri biçilen bir kişidir. Çirkin bir yüz kızartıcı olay işlendiği zaman toplumda nefretle karşılandığı gibi, Allah karşısında da mesul bir duruma düşme tehlikesi de  vardır.
   Din ilimleri ile fen ilimlerin bir arada bulunmasıyla,  ilim ile  edep duygusunun  bir arada bulunmasıyla o yetimlik durumu  kalkıyor.  İlim ve edep hem anadır hem baba.  Bu özelliklere sahip kişi  yetim değil, herkes ona gıpta ile bakar.  O bir yetim değil,  o değerli bir yerde, makam ve yetkiye sahipti r.  Bir Sözde anlatıldığı gibi :”  Alim için gurbet yoktur, cahil için vatan yoktur.”  sözü buna istinaden yerinde  söylenmiştir.  Edep ve haya timsali  alimler,  her toplumda saygı  gösterilen, hürmet edilen , eli öpülen  kişidir. Böyle özelliklere sahip kişiler  yetim denilmez.  Herkes onun ilmine, onun edebine  muhtaç.  Dolayısıyla yetimlik ona dokunmaz. Olaya bu açıdan bakmak gerekir diye düşünüyorum.  
     Öyle sanıyorum ki, bu asırda, maddenin ön plana çıktığı, şehvetin ön plana çıktığı günümüzde bu değerlere çok muhtaç duruma düşmüşüz.  Bunu yeniden ihya etmek, yeniden diriltmek gerekiyor. Edep ve hayayı, ilim ve alimi  irfan mektebini kurmalıyız.  Bunu aileden başlamak suretiyle,  okulda olgunlaştırarak, toplumda yaşayarak  sağlamak mümkün.