GEÇMİŞİ HATIRLAMAK…

   Zaman su gibi akıp gitmekte. Günler, haftalar, gece- gündüz ve yıllar birbirini kovalıyor. Akıp giden yıllarla dostları, ahbapları, bazılarımız çok sevdiğimiz  anne ve babalarımızı kaybediyoruz. Toprağa verip ayrılıyoruz. 
   Kara toprağın kucağına  verdiğimiz bircik sevdiklerimizi yalnız bırakıp,  toprak ananın kucağına veriyoruz. Tonlarca ağırlığındaki kara toprağa verdiğimiz sevdiklerimizi ne yazık ki kaybediyoruz. Ellerimizle kara toprağın kucağına veriyoruz. Hüzünle , gözyaşı ile onlardan  ayrılıyor, hiçbir şey olmamış gibi, hayata neşe ile sarılıyor ve  Hayat devam ediyor
   Gariplerin yurdu olan şu fani dünyada birer misafir olduğumuzu gösteriyor. Yolcu olduğumuzu gösteriyor. Sesiz dik duran şu  mezar taşları dile gelse , lisan-i halleriyle konuşsalar çok şey anlatacaklarına inanıyorum.. İbret olsun diye, kendimce  ders çıkarmak için ebediyet yurdunu hatırlamak için, bazı gün ve gecelerde  mezarlıkları ziyaret ettiğimde hep bu  duygu  ve düşüncelerle dalmışım. O mekanlarda.
  Şimdi  Cizre’nin asri mezarlığında  bulunan, çok   Samimi  bir arkadaşımın mezarı başındayım. Okul arkadaşım, sıra arkadaşım, çiçeği burnunda genç  yaşta Nusaybin ve Cizre  yolunda elim bir  trafik kazasında hayatını kaybeden arkadaşım, kardeşim,  Adil Şanlı kardeşimin  mezarı başındayım. Mardin İmam hatipte beraber okuduğum  yıllarımızı anımsıyor, tabiri caizse o deli dolu yılları hatırlıyorum. Öğrencilik yıllarımızı hatırlıyorum. Vakıflar talebe yurdunda iken, yemekhanedeki yemek yiyişimiz, beraber okula gidişimiz, beraber toplu halde hamama gidişimiz, etüt salonunda ders çalışmalarımız, aradan otuz yıl geçmesine rağmen  hala  dün gibi hatırlıyorum. Hey gidi dünya fani dünya yıllar ne çabuk geçiyor. Kimisi kara toprağın bağrında yatar, kimisi saçlarına ak düşmüş, ihtiyarlamış, çocuk sahibi, torun sahibi olmuş hızla tükene bir ömür.  
   Adil kardeşimin  geride gözü yaşlı bir eş, iki yetim çocuk bırakarak aramızdan ayrılalı yıllar oldu. Kendisiyle o elim kazada  vefat eden sarı  uzun saçlı çok sevdiği oğlu ve kendisi aynı yerde can veriyorlar. Sağ kurtulan gözü yaşlı bir eşi. Çok acı. Çok üzücü,  ama takdiri ilahi elde ne gelir. Teslimiyetten başka. Evet kahrolası trafik kazaları çok can alıyor. sevdiklerimizi hüzünle, göz yaşı ile aramızdan alıp götürüyor. 
   Biraz kuran okuyarak, biraz dua ederek hüzünle ayrılıyorum Cizre mezarlığından. Cizre’ye gelmişken Memu –zinin mezarları başında birer Fatiha okumadan  gitmek olmuyor. Oradan ayni mekanda bulunan Hz. Nuh’un mezarı diye inanılan uzun bir mezarın başına geliyorum oradan da içimden gelen  bir dua ve biraz da kuran okuyarak , hüzünle  Mezarlıktan ayrılıyoruz..  
   Mardin İmam hatip lisesi , Mardin kalesinin  hemen dibinde yer alıyor. Dar sokaklarında  kar- kış yağmur demeden adımladığımız sokaklar. Mardin ve dört yıl boyunca  okula giderken, taştan yapılmış taş binalar, tarihi evler, eski Latifiye  medresesi, Kasimiye medresesi, tarihi cami ve kiliseleri bir arada bulunan bir şehir.  Mardin Dinlerin, dillerin buluştuğu kaynaştığı, Arap’ıyla, Türk’üyle  Kürd’üyle, ayrı dillerin konuşulduğu , ayrı milletlerin bir arada, huzurla  yaşadığı tarihi bir medeniyetler  şehri  Mardin.
    Lise  yıllarımın geçtiği, lise dönemimizin böyle hoş bir şehirde geçmesi  bizi bu günlere tatlı yılara , hazırladı, bizi bugünlere getirdi.  Ama ne hazindir ki bazı  değerli dost ve arkadaşlarımızı kaybetmenin derin acısı ve hüznü içindeyim. Bu vesileyle  Ahrete göç eden dost ve kardeşlerime  Allah (c.c)  rahmet etsin diyor, kabirleri  pür nur,  mekanları  cennet olsun diyorum…